W latach 1980–1981 pływał jako lekarz okrętowy na statkach Polskich Linii Oceanicznych, odbywając rejsy do Afryki Południowej, Zatoki Gwinejskiej oraz na Sumatrę. Po powrocie do Zakopanego, szkolił i brał udział w akcjach ratowniczych. Od 1983 roku pełnił funkcję szefa służby medycznej GOPR, a w 1985 roku podjął pracę w Naczelnictwie Pogotowia. Wkrótce potem został etatowym ratownikiem w Grupie Tatrzańskiej.
Po usamodzielnieniu się TOPR w 1991 roku, w latach 1991–1993 pełnił funkcję zastępcy naczelnika, a w latach 1993–1998 – naczelnika Pogotowia. W 1998 roku, podczas pobytu we Francji uległ wypadkowi, wskutek którego wycofał się z czynnej służby. Pozostał w TOPR jako starszy instruktor, członek honorowy oraz członek Klubu Seniora.
W 1979 roku otrzymał uprawnienia przewodnika tatrzańskiego, był członkiem Stowarzyszenia Przewodników Tatrzańskich im. Klemensa Bachledy. Posiadał uprawnienia płetwonurka (1 gwiazdka CMAS) oraz spadochronowe. Zajmował się również fotografią górską.
W uznaniu zasług został odznaczony m.in.