Reprezentująca stronę niemiecką deputacja Rzeszy (Reichsdeputation) zainteresowana była przede wszystkim sprawą „sekularyzacji”, to znaczy upaństwowienia terytoriów kościelnych i ich podział między poszkodowanych władców księstw (Fürsten z Prus, Wirtembergii, Badenii i Palatynatu) tytułem odszkodowania (rekompensaty) za ziemie oddane przez nich na zachodnim brzegu Renu. W sumie jednak pozycja stron Rzeszy była niekorzystna, gdyż decydujący głos należał do strony napoleońskiej. Za niepodlegające dyskusji uznawano ostateczne potwierdzenie granicy na Renie między Francją a Rzeszą, przeprowadzone w ustaleniach z Campo Formio i zatwierdzone podpisem badeńskiego margrabiego w listopadzie 1797 r. mały|lewo|Scena napaści na delegatów francuskich na kongres w Rastatt, wg XIX-wiecznej ryciny Jeszcze w trakcie prowadzenia pertraktacji zaczynała z inicjatywy Wielkiej Brytanii zawiązywać się przeciw prowadzącym dalsze podboje Napoleonowi druga koalicja państw europejskich i podjęto działania wojenne. Sytuacja międzynarodowa była tak napięta, że państwa biorące udział w kongresie zaczęły odwoływać swoich delegatów. Jako jedna z ostatnich 28 kwietnia 1799 r. opuszczała Rastatt czterowosobowa delegacja francuska, ale niedaleko od miasta została napadnięta przez austriackich huzarów z 11.