wraz z Dudem Karbunarą, Sulo Resulim i Aleksandrem Xhuvanim podejmował działania na rzecz upowszechnienia języka albańskiego. Był związany również z albańskimi stowarzyszeniami działającymi w Bukareszcie i na terenie Egiptu oraz otrzymywał od nich albańskojęzyczne książki oraz czasopisma, które Karaosmani rozprowadzał w dystryktach Berat, Skrapar i Lushnja.

28 lipca 1912 roku był jednym z czterech reprezentantów Elbasanu na kongresie we Wlorze, podczas którego podpisano Albańską Deklarację Niepodległości; sam Karaosmani był jednym z jej sygnatariuszy.

Od listopada 1913 do 22 stycznia 1914 roku pełnił funkcję ministra rolnictwa. W wyniku wyborów parlamentarnych z lat 1921 i 1923 zasiadał w Radzie Narodowej Albanii. Nie udało mu się uzyskać reelekcji w wyborach z maja 1925 roku, jednak w grudniu tegoż roku powrócił do parlamentu z powodu zrzeczenia się mandatu przez innego parlamentarzystę.

Podczas włoskiej okupacji Albanii przeniósł się wraz ze swoją rodziną z Beratu do Kavajë, gdzie mieszkał do końca życia. Po II wojnie światowej władze komunistyczne przejęły rodzinny dom Karaosmaniego w Elbasanie, przez co dwukrotnie próbował popełnić samobójstwo.