Początkowo przyjęto dla projektowanego założenia nazwę Volkspark am Sauberbrunn, czyli park ludowy przy kwaśnym źródle jako nawiązanie do istniejącego niedaleko Parku przy Kwaśnym Źródle. Projekt został zrealizowany tylko częściowo. Powstał stadion przy Oporowskiej oraz fragment promenady biegnącej wzdłuż torów kolejowych, gdzie posadzono szpalery drzew. Na pozostałym terenie urządzono ogródki działkowe.
W wyniku działań wojennych prowadzonych w czasie II wojny światowej w ramach oblężenia Wrocławia z 1945 r. znaczna część okolicznej zabudowy uległa zniszczeniu. Po odgruzowaniu w rejonie ulicy Oporowskiej powstał wolny teren, który przeznaczono do zabudowy.
Projektowanie osiedla mieszkaniowego na wolnych terenach Gajowic, powstałych po ich odgruzowaniu, rozpoczęto w 1959 r. w Miastoprojekcie – Wrocław, w zespole architektów, którym kierował Igor Tawryczewski, a realizacja prowadzona była w latach 1960-1970. W jej wyniku między innymi wzdłuż ulicy Oporowskiej zbudowano osiedle mieszkaniowe „Gajowice”. Punktowce położone w rejonie placu Srebrnego i ulicy Grabiszyńskiej w zespole zabudowy mieszkaniowej „Gajowice” oddano do użytkowana w 1963 r.. W centrum układu projektowanego osiedla znajdował się plac Icchaka Lejba Pereca.