Technika Cechą charakterystyczną warsztatów hiszpańsko-muzułmańskich było wykorzystywanie dwóch zestawów osnów i wątków, z których jeden tworzył tkaninę podstawową, a drugi, przeplatany z pierwszym, dawał wzór. Te sploty są łatwo odróżnialne od splotów europejskich czy bliskowschodnich poprzez wyraźny efekt żeberkowy na prawej stronie tkaniny. Drugim wyróżnikiem tej techniki, występującym tylko w grupie jedwabiów z tego kręgu, jest unikalny system łączenia splotów cienkich nici ze złoconej skóry (hisz. oropel), w celu uzyskania efektu plastra miodu na materiale.

Motywy i wzory Zachowało się około pięćdziesięciu przykładów tych tkanin, wszystkie łączy technika wykonania oraz styl dekoracji opartej na powielonym motywie par zwierząt ujętych w duże okrągłe bordiury wykończone ornamentem przypominającym sznur pereł. Najczęściej centralne przedstawienie tworzą wyobrażenia lwów, gryfów, sfinksów, harpii, orłów heraldycznych lub pawiAl-Andalus. The Art of Islamic Spain, ed. J.D. Dodds, New York 1992, s. 106.. Zwierzęta są ze sobą skonfrontowane lub oddzielone smukłą palmetą;