W kulturze ludów semickich gazela z uwagi na spojrzenie i wyraz oczu uchodziła za żywe wcielenie piękna.
Antylopa (gazela) w Biblii wymieniona jest w Księdze Powtórzonego Prawa jako zwierzę czyste, zgodnie z Prawem Mojżeszowym dopuszczone do jedzenia, ale nie przeznaczone na ofiary (Pwt 14, 4-5). Gazela w Biblii występuje również jako symbol szybkości, zwinności, ale też piękna, wdzięku i urody (np. 2 SM 2, 17-19 lub Pnp 2, 7-9). W Księdze Izajasza wzmiankowana jest metoda polowań na antylopy (Iz 51, 17-20).
W starożytnym Egipcie pod postacią antylopy wcześniej czczono boginie nilowych katarakt – Satet i Anuket, których późniejsze wyobrażenia w sztuce zachowały symboliczne cechy tego zwierzęcia (rogi). Biała antylopa była też znakiem XVI nomu górnoegipskiego. Z kolei gazela i oryks były atrybutami Seta, a także zwierzętami składanymi mu w ofierze. W wyobrażeniach tego boga łączono części kilku zwierząt: jego głowa składała się z elementów antylopy (oryksa), szakala i osła.
Natomiast przedstawienia Horusa tratującego gazelę symbolizowały zwycięstwo nad siłami zła, ponieważ na ogół antylopy, jak inne zwierzęta pustynne podległe Setowi, były tępione i traktowane z pogardą.