Okres „Wielkiej Akcji” Pod koniec lat 30. XX wieku przy końcowym odcinku ul. Żelaznej (na północ od ul. Żytniej), na działce należącej do fabrykanckiej rodziny Serkowskich, zbudowano trzy kamienice o numerach 99, 101 i 103. Liczyły one cztery piętra i były zbudowane w stylu modernistycznym. W czasie oblężenia Warszawy we wrześniu 1939 roku kamienica nr 99 została trafiona bombą lotniczą, pozostałe przetrwały bez większego szwanku. W grudniu 1941 roku ten fragment ul. Żelaznej został włączony do getta warszawskiego. Kamienice przy ul. Żelaznej uchodziły za jedne z najładniejszych i najnowocześniejszych budynków w dzielnicy zamkniętej.
22 lipca 1942 roku w getcie warszawskim rozpoczęła się wielka akcja deportacyjna. Tego dnia kamienicę przy ul. Żelaznej 103 zajęli esesmani ze sztabu akcji „Reinhardt”, dowodzeni przez SS-Hauptsturmführera Hermanna Höflego. Przybyli oni tydzień wcześniej z Lublina, aby pokierować „wysiedleniem” warszawskich Żydów. Mieszkańcom dano 15 minut na opuszczenie budynku. Przewodniczący warszawskiego Judenratu Adam Czerniaków zanotował tego dnia w swym dzienniku: