Pierwsza publiczna prezentacja koncepcji o tej nazwie miała miejsce na spotkaniu American Vacuum Society w Anaheim w 1996 roku.
Propozycja badań nad Inteligentnym pyłem została przedstawiona DARPA. Napisali ją Kristofer S. J. Pister, Joe Kahn i Bernhard Boser, wszyscy z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley, w 1997 roku. Propozycja konstrukcji bezprzewodowych węzłów czujnikowych o objętości jednego milimetra sześciennego została wybrana do sfinansowania w 1998 roku. Projekt doprowadził do powstania działającego węzła czujnikowego mniejszego niż ziarnko ryżu, a większe urządzenia „COTS Dust” zapoczątkowały prace TinyOS w Berkeley.
Koncepcja została później rozszerzona przez Krisa Pistera w 2001 roku. Niedawna recenzja omawia różne techniki przeniesienia Inteligentnego pyłu z wymiarów milimetrowych do poziomu mikrometrów.
Ultra-Fast Systems, będące częścią Centrum Badań Nanoelektroniki na Uniwersytecie w Glasgow, jest założycielem i członkiem dużego międzynarodowego konsorcjum, które opracowuje pokrewną koncepcję: smart specks.
Smart Dust wszedł do Cyklu Popularności Gartnera dotyczącego nowych technologii w 2003 r. i powrócił w 2013 r. jako najbardziej spekulatywny temat.