Dekretem w przedmiocie tymczasowego wykonywania władzy ustawodawczej z 15 października Rada Regencyjna do czasu zapowiedzianego zwołania Sejmu przyznała sobie prawo wydawania rozporządzeń z mocą ustawyDz.U. z 21 października 1918 nr 12, poz. 24. 18 października Generalny Gubernator Warszawski Hans Hartwig von Beseler uznał zwierzchnictwo Rady Regencyjnej nad wojskiem, a 24 października złożył na jej ręce urząd naczelnego dowódcy.
Deklaracja Rady spotkała się z wyrazami uznania ze strony sporej części sceny politycznej. Nie doprowadziła jednak do znaczącego wzrostu poparcia społecznego dla Rady m.in. ze względu na wcześniejsze powiązania z władzami państw centralnychWinnicki Z. J., Rada Regencyjna Królestwa Polskiego i jej organy (1917-1918), Wektory, Wrocław 2017, s. 65–69.. Nawet powołany przez nią rząd odmówił jej posłuszeństwa. Jednocześnie państwa zachodnie za reprezentację odradzającego się państwa polskiego uznawały rezydujący w Paryżu Komitet Narodowy PolskiA. Czubiński, Historia Polski XX wieku, Poznań 2003, s.