go za ruderę, od planów tych odstąpiono.
W okresie międzywojnia spod tynku odsłonięta została ściana elewacji, co ujawniło XVI-wieczne wątki ceglane. W 1938 roku budynek, decyzją biskupa Franciszka Lisowskiego, na własność zakupiła tarnowska kuria diecezjalna. W czasie okupacji niemieckiej podczas II wojny światowej decyzją kurii, aby zapobiec dalszemu niszczeniu, dom zabezpieczono, a w 1944 roku zdecydowano o przeznaczeniu go na cele Muzeum Diecezjalnego.
W latach 1948–1952 dom poddano gruntownej rewitalizacji, w ramach której m.in. nakryty został nowym dachem, założono nowe stropy, odtworzono otwory drzwiowe i okienne, a także zaadaptowano go na cele muzealne.
W 1991 roku budynek został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych ówczesnego województwa tarnowskiego (nr rejestru A-338 z dnia 19 lipca 1991 roku).
Współcześnie wykorzystywany jest przez tarnowskie Muzeum Diecezjalne, mieści się w nim główne wejście do tej instytucji, a także eksponowana jest m.in. kolekcja obrazów ludowych malowanych na szkle, przekazana muzeum przez Norberta Lippóczego.