Oprócz butów do strefy zewnętrznej należy także odzież wierzchnia i parasole, dlatego też muszą pozostać w genkanie. Obuwie na podłodze lub przeznaczonej do tego półce, parasole w specjalnym stojaku, a płaszcze na wieszaku. Do strefy wewnętrznej wchodzi się w skarpetkach lub przygotowanych przez gospodarzy pantoflach, przeważnie w jednym rozmiarze.
Podczas zwiedzania zabytkowych budynków rozsądnym i wygodnym rozwiązaniem dla turystów jest noszenie obuwia, które można łatwo zdjąć, ponieważ można być zmuszonym do ich zdejmowania i zakładania wiele razy dziennie. Podczas deszczowej pogody mokre parasole i płaszcze przeciwdeszczowe zostawia się na zewnątrz lub przy wejściu wkłada się do plastikowych toreb.
Historia Pierwotnie słowo genkan („ukryta brama”, „brama do głębokiej wiedzy”) oznaczało wejście do pokoi gościnnych (kyakuden) w buddyjskiej świątyni zen. W przenośni oznaczało wejście na ścieżkę prowadzącą do oświecenia. Sugerowało to, że ktoś, kto przeszedł przez bramę, rozpoczynał życie wypełnione nauką i praktyką zen (zengaku).
Około XVII wieku samurajowie zaczęli budować tego rodzaju przedsionki w swoich domostwach, nazywając je właśnie genkan. Przyjęło się to następnie wśród kupców, a następnie zwykłych ludzi.
Galeria
Zobacz też Engawa
Przypisy
Kategoria:Architektura Japonii