246., np.: Skobel, Fryderyk Kazimierz (1872/1874/1877): O skażeniu języka polskiego w dziennikach w Galicyi. Spostrzeżenia i uwagi Prof. Dra F.K. Skobla w Drukarni Akademickiej pod zarządem K. Mańkowskiego. Kraków. Passendorfer, Artur (1904): Błędy językowe, wyd. 2. Lwów. Brückner, Aleksander: Walka o język. Lwów 1917. Kryński, Adam Antoni: Jak nie należy mówić i pisać po polsku. Warszawa 1921. Wróblewski, Jan Tadeusz: 2000 błędów językowych, barbaryzmów, dziwolągów i nowotworów, ze wszystkich dzielnic Polski zebranych, wraz ze słowniczkiem, jako też wzorki stylu urzędowego. Warszawa 1926. Aleksander Brückner za używanie zapożyczeń krytykował pisarzy. Jego zdaniem Żeromski, Sieroszewski, a również Kraszewski nadużywają rusycyzmów, Przybyszewski germanizmów, a u Kochanowskiego jest nadmiar czechizmówKai Witzlack-Makarevich: Sprachpurismus im Polnischen. Ausrichtung, Diskurs, Metaphorik, Motive und Verlauf. Von den Teilungen Polens bis zur Gegenwart. Göttingen: Wallstein Verlag, 2021, s. 188.. Jednak generalnie autorzy prac propagujących poprawne używanie języka polskiego nie byli radykalnymi purystamiKai Witzlack-Makarevich: Sprachpurismus im Polnischen. Ausrichtung, Diskurs, Metaphorik, Motive und Verlauf. Von den Teilungen Polens bis zur Gegenwart. Göttingen 2021, s.