Razem ze 115 pułkiem piechoty brał udział w I wojnie światowej, od września 1915 r. jako dowódca batalionu. Na początku 1916 r. przeniesiono go do 7 Bauskiego batalionu strzelców łotewskich. Od lipca 1916 r. pełnił obowiązki dowódcy batalionu, zaś w listopadzie tego samego roku, gdy na bazie batalionu powstał 7 Bauski pułk strzelców łotewskich, został dowódcą 2 batalionu wchodzącego w jego skład. Został ranny w lewą rękę podczas bitwy bożonarodzeniowej na bagnach Tīrelis (przełom 1916-1917 r.). Po tej bitwie otrzymał stopień podpułkownika. 31 marca 1917 r. został dowódcą 7 Bauskiego pułku strzelców łotewskich, zaś w lipcu tego samego roku otrzymał awans na pułkownika.
Po rewolucji październikowej w Rosji i rozformowaniu korpusu strzelców łotewskich kontynuował służbę wojskową po stronie bolszewików. W maju 1918 r. dowodził piotrogrodzko-siestroriecką-biełoostrowską grupą wojsk, walcząc z białymi w Karelii. 19 sierpnia 1918 r. został dowódcą 2 brygady 2 dywizji (piotrogrodzkiej) dywizji strzelców, w styczniu 1919 r. - dowódcą 1 Łotewskiej dywizji strzeleckiej. Dywizja ta stanowiła trzon Armijnej Grupy Łotwy, która w grudniu 1918 r. opanowała wschodnią część ziem łotewskich, działając przeciwko niepodległej Republice Łotewskiej proklamowanej w listopadzie 1918 r. Na przełomie 1918 i 1919 r.