Walczył w I wojnie światowej. Od maja 1915 do października 1916 r. dowodził 2 brygadą 17 dywizji piechoty, w 1915 r. otrzymał awans na stopień generała majora. Od października 1916 r. do stycznia 1917 r. dowodził kałuską brygadą piechoty, następnie od stycznia do września 1917 r. – 135 dywizją piechoty. We wrześniu 1917 r. powierzono mu dowodzenie 4 wydzieloną dywizją piechoty na odcinku frontu pod Iłuksztą. Został przeniesiony do rezerwy po rewolucji październikowej, krótko potem odszedł z wojska. Zamieszkał w Witebsku, następnie w Orle. W styczniu 1919 r. przeprowadził się do Rygi, zajętej krótko wcześniej przez Armię Czerwoną i kontrolowanej przez rząd Łotewskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. W końcu maja tego samego roku Ryga została opanowana przez wojska niemieckieT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914–1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 190.. W Rydze Dāvids Sīmansons wstąpił do 1 Brygady Łotewskiej dowodzonej przez Jānisa Balodisa, walczącej u boku niemieckich Żelaznej Dywizji i Bałtyckiej Landeswehry.