Gatunek ten występuje w rozkładającej się roślinności oraz na odchodach gadów i płazów i przypuszczalnie jest normalnym składnikiem flory jelitowej tych zwierząt. Normalnie jest saprotrofem, ale może też być pasożytem. W 1927 roku I. Levisohn wykrył go w jelitach ropuch i salamander. W 1971 roku Nickerson i Hutchison po raz pierwszy wyizolowali go ze zwierząt wodnych, co sugeruje, że B. ranarum może przetrwać w wielu różnych niszach ekologicznych.
Znaczenie chorobotwórcze Basidiobolus ranarum u gadów i płazów rzadko powoduje chorobę, ale gdy to nastąpi, może ona przybrać rozmiary epidemii. W 1956 roku Joe i in. w Indonezji opisali pierwsze cztery przypadki wywołanej przez niego choroby (zygomykozy) u ludzi. Od tego czasu zgłoszono setki przypadków tej infekcji. Najczęściej grzyb ten występuje jako czynnik wywołujący grzybicę podskórną (konidiobolomykoza), szczególnie u chłopców w wieku poniżej dziesięciu lat. Objawy chorobowe pojawiają się najczęściej na kończynach, pośladkach i kroczu. Infekcje żołądkowo-jelitowe są bardzo rzadkie u ludzi. Opisano też infekcję tym patogenem u konia oraz u psów.
Jak dotąd, choroby wywołane przez Basicdiobolus ranarum znane są tylko z regionów o klimacie tropikalnym i subtropikalnym, głównie w Afryce i Azji.
Przypisy
Kategoria:Basidiobolomycota Kategoria:Grzyby chorobotwórcze Kategoria:Mykobiota Polski