Gmach sierocińca powstał w latach 50. XIX wieku. W 1856 roku proboszcz bogucickiej parafii św. Szczepana ks. Leopold Markiefka nabył od swojej siostry Józefiny około 8 morgów gruntu położonych niedaleko kościoła. Pierwotnie chciał tam postawić przytułek dla osób starszych, lecz w obliczu wzrastającej na skutek epidemii liczby sierot zdecydował się ostatecznie na sierociniec. Piętrowy gmach, będący obecnie częścią środkową kompleksu przy ulicy Leopolda 1 w Katowicach, został otwarty do użytku 26 marca 1858 roku. Opiekę nad sierotami objęły siostry boromeuszki z domu macierzystego w Nysie. W okresie kulturkampfu, 1 kwietnia 1879 roku zmuszono je do opuszczenia zakładu, a opiekę nad sierotami przejęła osoba świecka.
Po objęciu sierocińca w Bogucicach przez jadwiżanki zamieszkało w nim pięć sióstr, które opiekowały się 90 dziećmi.
W 1886–1887 zbudowano nowe zachodnie skrzydło i rozbudowano część środkową według projektu architekta Ludwiga Schneidera. W listopadzie 1888 roku otwarto szkołę gospodarstwa domowego i robót ręcznych, w 1890 roku pensjonat, a w 1897 roku ochronkę. W 1895 roku w liczba sióstr mieszkających w Bogucicach wzrosła do dwunastu.