Albin Walenty Rak ps. „Lesiński” (ur. 13 lutego 1898 w Krotoszynie, zm. 31 maja 1960 w Ostrowie Wielkopolskim) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego, ostatni komendant główny Narodowych Sił Zbrojnych i pierwszy Narodowego Zjednoczenia Wojskowego. Po scaleniu NSZ z Armią Krajową został skazany na śmierć przez samozwańczy Sąd Wojenny przy Komendzie Głównej NSZ. 15 czerwca 1944 został porwany przez przeciwników scalenia i wymuszono na nim zrzeczenie się pełnionych funkcji, odwołanie wcześniejszych rozkazów i podporządkowanie się komendantowi głównemu NSZ-ONR płk. Stanisławowi Nakoniecznikowowi-Klukowskiemu „Kmicicowi”. Po zwolnieniu przez porywaczy natychmiast unieważnił wymuszone decyzjeJerzy Ślaski „Polska walcząca”, Tom 3, 1999, s. 1260.Jan Gozdawa-Gołębiowski „Obszar Warszawski Armii Krajowej studium wojskowe” Redakcja Wyd. Katolickiego Uniwersytetu Lubielskiego, 1992, s. 254..

Życiorys Młodość i udział w I wojnie światowej Syn Józefa i Marii z domu Lesińskiej. Od 1915 uczył się w seminarium nauczycielskim w Rawiczu. W listopadzie 1916 został powołany do armii niemieckiej, gdzie służył w 37 pułku artylerii polowej na froncie rosyjskim, a od marca 1917 – na froncie francuskim, m.in. pod Verdun.