W ostatniej dekadzie XIX wieku artyleria średniego kalibru strzelająca pociskami wybuchowymi spowodowała stopniowe odejście od dużych krążowników pancernopokładowych na rzecz lepiej chronionych krążowników pancernych, lecz mimo to zdecydowano się na budowę nowych okrętów w tym układzie konstrukcyjnym, zakładając, że dzięki wysokiej prędkości ponad 23 węzłów będą one w stanie uciec silniejszym przeciwnikom. Wielkość nowych krążowników wynikała z wymogu posiadania silnych maszyn i dużego zapasu węgla, pozwalających na uzyskanie wysokiej prędkości i oceanicznego zasięgu. Wobec przewidywanego zastosowania przeciw statkom, mniej istotne było natomiast silne uzbrojenie i opancerzenie. Wzorowano się w tym zakresie na amerykańskich krążownikach typu Columbia, budowanych w tym samym celu.
Inicjatywa budowy takich okrętów wyszła w 1894 roku ze strony Ministra Marynarki Felixa Faure′a. Projekty zaproponowały trzy francuskie stocznie, z czego Rada Prac Marynarki wybrała do realizacji 23 lipca 1895 roku dwa: „Guichen” i „Châteaurenault”. Początkowo zaliczono je do nowo utworzonej klasy szybkich krążowników (fr. croiseur rapide), lecz ostatecznie w 1897 roku zostały oznaczone jako krążowniki I klasy. Oba okręty powstały według tej samej specyfikacji, lecz całkowicie różniły się konstrukcją.