Modele DS rozwiązują problem jednoczesności (wzajemnej przyczynowości) poprzez aktualizację wszystkich zmiennych w małych przyrostach czasowych z dodatnimi i ujemnymi sprzężeniami zwrotnymi oraz opóźnieniami czasowymi strukturyzującymi interakcje i sterowanie. Prawdopodobnie najbardziej znanym dziś modelem DS ten opisany w książce Granice wzrostu z 1972 roku, wydanej przez Klub Rzymski. Model ten przewiduje, że wykładniczy wzrost liczby ludności i kapitału, przy ograniczonych źródłach zasobów, pochłaniaczach i opóźnieniach percepcji, prowadzi do załamania gospodarczego w XXI wieku przy różnych scenariuszach wzrostu.
Dynamika systemów jest jednym z aspektów teorii systemów jako metoda zrozumienia dynamicznego zachowania złożonych systemów. Podstawą tej metody jest stwierdzenie, że struktura dowolnego systemu, wiele pętlowych, wzajemnie powiązanych, czasem opóźnionych w czasie relacji między jego elementami, jest często tak samo ważna w określaniu jego zachowania, jak jego poszczególne elementy. Przykładami zastosowania dynamiki systemów są 1) teoria chaosu i 2) dynamika społeczna.