Szczęsny Zachuta, znany również jako Jerzy (ur. 7 września 1920 w Krakowie, zm. 30 maja 1944 lub 6 czerwca 1944 tamże) – polski kleryk katolicki, ofiara niemieckich represji w czasie II wojny światowej, najbliższy przyjaciel Karola Wojtyły z podziemnego seminarium duchownego w Krakowie, pomagał Żydom w czasie wojny.
Życiorys Po niemieckiej agresji na Polskę z 1 września 1939 i sowieckim ataku na Polskę 17 września 1939 w czasie II wojny światowej – Szczęsny Zachuta został studentem konspiracyjnego seminarium duchownego w Krakowie. Tajne studia teologiczne rozpoczął w 1942/43 roku. Studiował w Wyższym Seminarium Duchownym filozofię i teologię. Pracował także jako konduktor tramwajów w Krakowie.
Działał w ruchu oporu i w organizacji harcerskiej Szarych Szeregów, które były częścią Polskiego Państwa Podziemnego.
Był najbliższym przyjacielem Karola Wojtyły z podziemnego seminarium duchownego, jakie działało w Krakowie w latach niemieckiej okupacji, o czym wspominał późniejszy papież w swojej książce pt. Dar i Tajemnica.
Szczęsny Zachuta organizował pomoc dla ukrywających się Żydów podczas II wojny światowej i okupacji niemieckiej. Pomagał Żydom przygotowując ich do chrztu i przy wydawaniu świadectw.
Występował pod fałszywym nazwiskiem Feliks Mszański.