W książce A Natural History of the Ducks (1926) zaprzecza się twierdzeniu, by ta kaczka była nielotem, co tłumaczy się tym, że takson ten nie musi odbywać dużych wędrówek, a jeśli już, to mają one miejsce w nocy (podobnie jak w przypadku sterniczki jamajskiej). Twierdzeniu o nielotności zaprzeczył też lord William Percy, który podczas wyprawy do Chile widział osobniki, które za każdym razem uciekały, odlatując.
Zazwyczaj milcząca.
Ekologia Sterniczka argentyńska spędza większość dnia, śpiąc. Zamieszkuje duże, płytkie, gęsto zarośnięte jeziora oraz bagna. Poza okresem lęgowym odwiedza także inne zbiorniki wody stojącej, takie jak laguny i zbiorniki wodne określane w języku hiszpańskim jako salina. Hudson opisuje jednak ten gatunek jako ściśle wodny, podobnie jak w przypadku perkozów (Podicipediformes), z którymi dzieli umiejętność nurkowania, pozostawiając głowę i szyję na powierzchni. Kiedy poczuje się zagrożona, pozostaje w bezruchu.