Po zakończeniu wojny pracował jako nauczyciel w Miernowie, a następnie dyrektor zasadniczej szkoły zawodowej w Porębie. W sierpniu 1947 roku został członkiem PPR. W 1948 roku podjął studia w Instytucie Pedagogicznym ZNP we Wrocławiu, ukończone w 1950 roku. 1 września 1950 roku podjął pracę w Liceum Pedagogicznym w Zawierciu. W 1952 roku ukończył studia na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego. 31 października 1955 roku zakończył pracę w szkole w Zawierciu, po czym został zatrudniony w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu. Początkowo był starszym asystentem w Katedrze Historii Literatury Polskiej (kierownik: Stanisław Kolbuszewski), w 1957 roku został adiunktem. W marcu 1963 roku uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy Twórczość literacka Karola Miarki. Jego zainteresowania naukowe dotyczyły piśmiennictwa śląskiego oraz literatury polskiego pozytywizmu. W latach 1973–1977 pracował w Instytucie Filologii Polskiej jako docent kontraktowy. 1 października 1977 roku przeszedł na emeryturę, jednak jeszcze przez cztery lata prowadził seminarium magisterskie.