Jako konserwator w województwie łódzkim nadzorował w latach 30. XX w. prace architektoniczno-badawcze i inżynieryjne prowadzone w kolegiacie w Tumie.
Podczas II wojny światowej pracował w Zarządzie Miejskim w Warszawie, zajmując się m.in. opracowywaniem kartoteki zabytków warszawskich. W lipcu 1945 zaangażował się w prace Biura Odbudowy Stolicy, pełniąc funkcję kierownika pracowni badawczo–naukowej w Dziale Architektury Zabytkowej.
Publikował artykuły naukowe związane z konserwacją zabytków i z architekturą w czasopismach takich jak: m.in. „Architektura i Budownictwo”, „Ziemia”, „Kronika Warszawy”, „Stolica”, „Pion”, „Polska Zbrojna”.
Życie prywatne Sawicki był synem Mariana Sawickiego i Julii z domu Skomorowskiej. Jego żoną była Irena Radzikowska.
Został pochowany na cmentarzu powązkowskim (kwatera 184, rząd 1, miejsce 18).
Publikacje „Bernardo Bellotto Canaletto i jego widoki Warszawy” (1922), „Jurydyki i ratusze Warszawy” („Kronika Warszawy” 1925), „Kalwaria Ujazdowska” („Wiadomości Konserwatorskie” 1939), „Dziesięć lat pracy w Tumie pod Łęczycą” (1939), „Trzy dni w Warszawie” (Warszawa 1927), „Warszawa w obrazach Bernarda Belotta Canaletta” (1927).
Przypisy