Objawy Na liściach porażonego ogórka powstaje żółto-zielona mozaika. Ponieważ porażone (żółte) części liścia rosną wolniej, następuje pomarszczenie i falistość blaszki liściowej. Zmienić się może także kształt liści. Zainfekowane rośliny rosną słabiej i zawiązują mniej owoców, które ponadto są gorszej jakości; mają nierówną powierzchnię, są słabiej wybarwione, często z chlorotycznymi plamami i brodawkowatymi wypukłościami. Przy bardzo silnym porażeniu rośliny przedwcześnie zamierają.
CMV u większości gatunków żywicieli powoduje infekcję ogólnoustrojową, ale u niektórych (np. u lucerny) choroba przebiega bezobjawowo. Stanowi to problem, w niektórych rejonach lucerna staje się bowiem ważnym rezerwuarem przetrwania dla tego wirusa.
Epidemiologia Źródłem infekcji pierwotnych są liczne gatunki dziko rosnących roślin wieloletnich. Wirus CMV zimuje także w roślinach uprawianych pod osłonami, w karpach szparaga i w porażonych tkankach bylin uprawianych w glebie. Przenoszony jest z nich na rośliny uprawne głównie przez mszyce. Opisano już ponad 60 ich gatunków będących wektorami tego wirusa, ale największe znaczenie mają: mszyca ogórkowa, mszyca brzoskwiniowo-ziemniaczana i mszyca ziemniaczana smugowa. Może być przenoszony także przez mechaniczną inokulację, jednakże ten sposób w naturze odgrywa niewielką rolę.