Guarino założył w Weronie prywatną szkołę, która szybko zyskała dużą popularność. Z powodu nawracających epidemii morowej zarazy musiał jednak trzykrotnie przenosić się w góry do Valpolicella, do majątku żony. Niedogodności te wykorzystał Mikołaj III d’Este, proponując Guarinowi przeniesienie się do Ferrary. Wprawdzie Werona nie chciała na to początkowo wyrazić zgody, jednak po dłuższych układach prowadzonych przez doradcę Mikołaja III, Giacoma Giglioli, w kwietniu 1429 roku Guarino przeprowadził się do Ferrary. Ponieważ i tam wybuchła w tym czasie zaraza musiał z początku przez osiem miesięcy tułać się po podferraryjskich wioskach z żoną, jedenaściorgiem dzieci, kilkorgiem służby i dziećmi Gigliolego, które ten powierzył opiece uczonego, obawiając się o ich zdrowie w Ferrarze. Ostatecznie zimą 1429 roku sześćdziesięcioletni Guarino zamieszkał na dobre w Ferrarze.
Szkoła w Ferrarze thumb|Głowa starego człowieka, prawd. Guarina z Werony. Rysunek Pisanella Mikołaj III powierzył Guarinowi wykształcenie syna Leonella, naznaczając, świetną jak na owe czasy, pensję 350 dukatów rocznie.