Przez ponad trzy miesiące był leczony w szpitalu w Kemerowie.

We wrześniu 1942 został mianowany szefem sztabu 239 Brygady Pancernej w ramach 11 Armii Frontu Północno-Zachodniego, a w październiku 1942 zastępcą dowódcy pułku czołgów w tej brygadzie. Uczestniczył w bitwach z wrogim ugrupowaniem pod Diemianskiem, w tym w drugiej diemiańskiej operacji ofensywnej w 1943 roku. W okolicach Diemianska został dwukrotnie ranny, m.in. 17 lutego 1943 tak ciężko, że spędził w szpitalu prawie osiem miesięcy.

Po wyleczeniu został wysłany na południowy odcinek frontu radziecko-niemieckiego. Od października 1943 jako szef sztabu 13 Gwardyjskiej Brygady Zmechanizowanej 4 Korpusu Zmechanizowanego walczył na Frontach Południowym, 3 Ukraińskim i 2 Ukraińskim. Wyróżnił się w melitopolskiej operacji ofensywnej (tam został ranny po raz czwarty 17 października 1943), w operacji nikopolsko-krzyworoskiej, w operacji berezniegowato-snigirowskiej. 13 marca 1944, po śmierci pułkownika Nikodima Szczerbakowa, objął dowództwo tej samej 13 Gwardyjskiej Brygady Zmechanizowanej, a 17 marca 1944 został po raz piąty ranny. Po wyzdrowieniu brał udział w operacji jasko-kiszyniowskiej jako szef sztabu brygady.