W młodych latach poświęcał się szczególnie językoznawstwu. Wychowany i wspierany przez starszego o 20 lat Arnošta Mukę opracowywał dolnołużycką składnię i ortografię. W tym celu napisał m.in. dwuczęściową gramatykę dolnołużycką Lehrbuch der niederwendischen Sprache. Grammatik. Jego obszerne onomastyczne Die Flurnamen des Kreises Cottbus wyszło już po jego śmierci. Pomagał Arnoštowi Muce przy sporządzaniu słownika dolnołużyckiego, a później na tej podstawie kontynuował przygotowania nowego słownika, którego, z powodu wygnania z Łużyc, nigdy nie ukończył.

Po wprowadzeniu zakazu publicznych wypowiedzi po łużycku w 1937 Šwjela był ostatnim dolnołużyckim duchownym, który bez względu na zakaz aż do roku 1941 dawał kazania po dolnołużycku. Podczas renowacji kościoła w Dissen skutecznie zabiegał o zachowanie napisów łużyckich przy emporach.

Za czasów Republiki Weimarskiej szczególnie występował w różnych funkcjach za prawami Serbów łużyckich. Był pierwszym wiceprzewodniczącym Domowiny i jej długoletnim sekretarzem aż do jej zakazania przez nazistów. Od 1894 był także członkiem górnołużyckiego oddziału Macierzy Łużyckiej (Maśica Serbska), a od 1922 jej członkiem honorowym. W latach 1933–1937 przewodniczył Maśicy.