Alice Voinescu właśc. Alice Steriadi (ur. 10 lutego 1885 w Turnu Severin, zm. 4 stycznia 1961 w Bukareszcie) – rumuńska pisarka, tłumaczka, filozof i pamiętnikarka.
Życiorys Była córką prawnika Sterie Steriadiego i Massincy (z d. Poenaru). Studiowała na Wydziale Filozoficzno-Literackim, Uniwersytecie w Bukareszcie. Studia ukończyła w 1908 i wyjechała do Lipska, gdzie kształciła się pod kierunkiem Theodora Lippsa i Johannesa Volkelta. W 1910 przyjechała do Paryża i podjęła studia na Sorbonie. W 1913 jako pierwsza Rumunka obroniła pracę doktorską z filozofii pt. L'Interprétation de la doctrine de Kant par l'École de Marburg: Étude sur l'idéalisme critique, napisaną pod kierunkiem Luciena Lévy-Bruhla. Mimo propozycji prowadzenia wykładów w Paryżu, Steriadi w 1915 wróciła do Rumunii, gdzie poślubiła prawnika Steliana Voinescu.
W 1919 wstąpiła do Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Kobiet (Asociația Creștină a Femeilor), założonego przez królową Marię, w którym zajmowała się działalnością filantropijną na rzecz kobiet. Od 1922 prowadziła wykłady z zakresu estetyki i historii teatru w Konserwatorium Królewskim w Bukareszcie. Od 1924 zaangażowała się we współpracę z radiem, prowadząc audycje edukacyjne.