Antoni Łukoś (ur. 22 września 1894 w Komorowicach, zm. po 4 listopada 1939) – major łączności Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 22 września 1894 w Komorowicach, w rodzinie Macieja i Zuzanny.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Jego oddziałem macierzystym był 31 Pułk Piechoty Obrony Krajowej, który w 1917 został przemianowany na Pułk Strzelców Nr 31. Na stopień porucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1915. Później został przemianowany na oficera zawodowego i awansowany na nadporucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1917.
Od 1918 w Wojsku Polskim. Uczestniczył w wojnie polsko-czechosłowackiej, za którą otrzymał Medal Pamiątkowy za Obronę Śląska Cieszyńskiego i dekret pochwalny nadany przez Prezydium Rady Narodowej Śląska Cieszyńskiego. 24 lipca 1919 został przeniesiony z 10 pp do 1 pułku telegraficznegoDz. Rozk. Wojsk. Nr 81 z 31 lipca 1919, poz. 2839.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 85 z 14 sierpnia 1919, s. 1973, sprostowanie.. W czasie wojny z bolszewikami był dowódcą kompanii telegraficznej górskiej.