Po wykonaniu zadania bateria galopem przejechała przez linię zaskoczonego nieprzyjaciela dołączając do własnych oddziałów. Dalszy odwrót dywizjonu realizowany był aż do 10 sierpnia i zakończył się w okolicach Dęblina. W okresie operacji warszawskiej dywizjon wziął udział w kontruderzeniu znad Wieprza. 17 sierpnia nacierał na Kołbiel, gdzie walnie przyczynił się do rozbicia sowieckiej 8 Dywizji Strzelców. Po odbiciu Mińska Mazowieckiego kontynuowano pościg docierając 24 sierpnia do Ostrowi Mazowieckiej. Tu dywizjon przeszedł do odwodu, kończąc ostatecznie swój szlak bojowy. Wkrótce poddany został reorganizacji i został przemianowany na 14 dywizjon artylerii ciężkiej.
Walki II dywizjonu Dywizjon pod dowództwem por. Stanisława Przyweckiego ruszył na front 31 lipca 1920 prawdopodobnie jako II dywizjon 14 pułku artylerii ciężkiej. Wraz z nim wyjechało z Poznania dowództwo pułku. Oddział wyposażony był we francuskie 75 mm armaty polowe wz. 1897. 4 sierpnia dywizjon zajął stanowiska w rejonie Susk−Nowa Wieś, gdzie w ciągu 3 dni odpierał ataki sowieckiej piechoty. Podczas tych walk bohaterstwem wyróżnili się: ogn. Albin Kaczmarek, który ogniem na wprost swojego plutonu rozbił szarżę nieprzyjacielskiej kawalerii, kan.