Babina – kopalnia węgla brunatnego w Łęknicy w obecnym województwie lubuskim działająca w latach 1921–1973. Była największym i najdłużej czynnym zakładem wydobywczym w polskiej części wielkiej formacji geomorfologicznej, zwanej Łukiem MużakowaJacek Koźma: Ścieżka geoturystyczna „Dawna kopalnia Babina”, wyd. Gmina Łęknica, Łęknica 2019, .
Historia Przedsiębiorstwo zostało uruchomione w 1921 r. przez spółkę „Babina Braunkohlenverwertung G.m.b.H, Muskau O.L.”. Oprócz kopalni w jego skład wchodziły również wytwórnia brykietów oraz cegielnia, wykorzystująca iły ceramiczne, pozyskiwane jako kopalina towarzysząca przy wydobyciu węgla brunatnego.
Wydobycie prowadzono początkowo głównie metodą podziemną, później również metodą odkrywkową. Podziemne złoża udostępniano za pomocą upadowych, które schodziły do głębokości 50–60 m poniżej poziomu terenu. W latach międzywojennych czynne były upadowe o oznaczeniach 0, I, II, III i IV. W wyrobiskach podziemnych stosowano obudowę drewnianą. Eksploatacja złóż odbywała się metodą filarową. Urabianie odbywało się ręcznie, za pomocą kilofów i oskardów, a likwidacja wyrobisk – metodą „na zawał”. W latach 20. XX w. wydobycie zmieniało się od 45 do 97 tys. ton rocznie, by w latach 30. wzrosnąć do ok. 225 tys. ton rocznie. Z tego rocznie co najmniej 76 tys. ton przetwarzano na brykiety.