Zatrudnieni przeciwko koczowniczym plemionom Arabii i Syrii, najemnicy na wielbłądach w służbie Persów walczyli jako łucznicy w potyczkach, czasami siedząc we dwóch na jednym wielbłądzie.

Według greckiego historyka Herodiana, król Partów Artabanus IV zatrudniał oddział złożony z ciężko opancerzonych żołnierzy wyposażonych we włócznie zwane kontos i jeżdżących na wielbłądach. W roku 217 Artabanus IV wykorzystał wielbłądy w bitwie pod Nisibis przeciwko cesarzowi rzymskiemu Makrynusowi.

Cesarstwo Rzymskie korzystało z miejscowych jeźdźców na wielbłądach wzdłuż granicy arabskiej w II wieku. Pierwszym z nich był Ala I Ulpia Dromoedariorum Palmyrenorum, zwerbowany w Palmyrze przez cesarza Trajana. Arabskie oddziały na wielbłądach lub dromedarii były wykorzystywane w okresie późnego Cesarstwa do eskorty, jako pustynna policja i do zadań zwiadowczych.

Okres przedislamski i podboje arabskie Wielbłąd był używany jako wierzchowiec wojskowy przez cywilizacje przedislamskie na Półwyspie Arabskim. Już w I wieku naszej ery armie Nabatejczyków i Palmireńczyków zatrudniały piechotę na wielbłądach i łuczników rekrutowanych z koczowniczych plemion pochodzenia arabskiego;