Panas wyjawiła wujowi i rodzicom swoje zamiary, że ze względu na dojrzewające powołanie pragnie zostać profeską zakonną. Jej wuj i rodzice sprzeciwiali się temu i próbowali ją odwieść od tego zamiaru, ale Fritz zachęcił ją i pomógł jej opuścić dom, aby mogła wstąpić do klasztoru w Fabriano 11 października 1917. Panas przyjęła habit zakonny 19 kwietnia 1918 i przyjęła imię „Maria Costanza”, a pierwszą profesję złożyła 8 maja 1919. Profesję wieczystą złożyła na ręce opatki 9 maja 1922 Panas została wybrana 19 maja 1927 na mistrzynię nowicjatu, a następnie 22 czerwca 1936 na opatkę; funkcję tę pełniła do 1952, choć w 1955 została ponownie wybrana na tę funkcję i pełniła ją aż do śmierci.
W latach 50. Panas zaczęła odczuwać skutki złego stanu zdrowia, takie jak pogarszający się wzrok, a w 1959 zachorowała. Jednak 19 lutego 1960 stan jej zdrowia pogorszył się z powodu paraliżującego zapalenia stawów, które przykuło ją do łóżka na resztę życia. Panas cierpiała również na astmę i zapalenie żył, miała problemy z sercem i często miewała nudności z powodu wysokiej gorączki, z którą często musiała się zmagać. Z czasem jej stan zdrowia stopniowo się pogarszał, a ona sama ofiarowała swoje cierpienia za papieża Jana XXIII i za pomyślne zakończenie Soboru Watykańskiego II, który rozpoczął się pod koniec 1962 roku.