19 kwietnia 1990 nadano mu tytuł profesora w zakresie nauk ekonomicznych.

Od 1955 pracował w Głównym Urzędzie Statystycznym, początkowo jako statystyk–matematyk, a następnie naczelnik Wydziału Metodologii Badań w Departamencie Warunków Bytu. W latach 1966–1981 był zatrudniony w Zakładzie Badań Statystyczno-Ekonomicznych GUS i PAN. W latach 1981–1992 piastował stanowisko dyrektora Departamentu Badań Społecznych i Demograficznych GUS. W latach 1992–1996 pełnił funkcję wiceprezesa GUS. Przez ponad 40 lat brał czynny udział w pracach Komisji Matematycznej GUS: był jej sekretarzem naukowym, później zastępcą przewodniczącego, a w 1990 – przewodniczącym.

W latach 70., 80. i 90. XX w. pracował jako ekspert lub konsultant Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa, Banku Światowego, Eurostatu i Wydziału Statystyki ONZ w Etiopii, Nepalu, Chinach i krajach nadbałtyckich.