Zamysł wznowienia „Niepodległości” po wojnie pojawił się już w 1946, kiedy to generał Władysław Bortnowski podczas swej wizyty w USA i Kanadzie prowadził rozmowy z Franciszkiem Januszewskim, Ignacym Matuszewskim, Wacławem Jędrzejewiczem i Henrykiem Floyar-Rajchmanem z Instytutu Józefa Piłsudskiego na temat ponownego wydania pisma. Wkrótce po powstaniu Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie, w 1948 wznowiono tam wydawanie „Niepodległości”, która wkrótce stała się oficjalnym organem obu Instytutów. Redakcją pisma kierowali początkowo Konrad Libicki i Jan Starzewski, po kilku latach zastąpił ich Tadeusz Schaetzel. Kolejnym redaktorem był generał Stanisław Skwarczyński. W roku 1978, wraz z ukazaniem się numeru 11, redakcję przeniesiono do Instytutu Józefa Piłsudskiego w Ameryce. Redakcję objął dr. Tadeusz Siuta, a po nim Wacław Jędrzejewicz.
Myślą przewodnia redakcji było udostępnianie materiałów źródłowych, wspomnień i relacji. Drukowano m.in. listy Komendanta, wspomnienia generała Kazimierza Sosnkowskiego, pamiętniki Walerego Sławka, autobiografię Ignacego Mościckiego, materiały Michała Sokolnickiego.