Następnie przeszedł na zawodostwo, podpisując kontrakt z Toronto Maple Leafs, jednak z powodu zbyt silnej konkurencji w klubie, w latach 1988–1989 grał w klubie fifialnym klubu, występującym w lidze AHL Newmarket Saints. 11 października 1989 zadebiutował w lidze NHL w przegranym 7:1 meczu wyjazdowym z Buffalo SabresJack Capuano w bazie Hockeydraftcentral.com , jednak po powrocie Toma Kurversa z New Jersey Devils odszedł z klubu i grał w Springfield Indians (1989) oraz w występującym w lidze IHL Milwaukee Admirals (1989–1990).
Wkrótce podpisał kontrakt z New York Islanders, jednak po rozegraniu 17 meczów przedsezonowych, przeszedł co Vancouver Canucks, w którym rozegrał zaledwie 3 mecze, w związku z czym wrócił do Milwaukee Admirals, w którym w sezonie 1990/1991 rozegrał najlepszy sezon w swojej zawodowej karierze: w fazie zasadniczej, w 80 meczach zdobył 50 punktów (20 goli, 30 asyst) oraz spędził 76 minut na ławce kar, natomiast w fazie play-off rozegrał 6 meczów, w których zdobył 1 punkt (1 asysta) oraz spędził 2 minuty na ławce kar, dzięki czemu został wybrany do drugiej drużyny gwiazd IHL.
W sezonie 1991/1992 reprezentował barwy klubów: Maine Mariners (AHL) oraz Boston Bruins (NHL), po czym zakończył karierę sportową.