Historia Zgodnie z decyzjami podjętymi jeszcze przed I wojną światową, szwajcarskie koleje federalne (CFF, fr. Chemins de fer fédéraux suisses) konsekwentnie wykorzystywały trakcję elektryczną. Wraz z rozwojem sieci kolejowej i intensywności ruchu pociągów przewoźnik stanął z końcem lat 40. XX w. przed koniecznością zapewnienia sobie większych ilości energii elektrycznej. Po analizach, koleje zdecydowały się na budowę kolejnej zapory w Alpach, położonej w sąsiedniej dolinie w stosunku do działającej już zapory BarberineWg strony spółki Electricité d'Émosson SA . Budowa miała miejsce w latach 1952-1955.
Po podjęciu decyzji o budowie zupełnie nowego zespołu energetycznego Nant de Drance zaporę przejęła od CFF nowa spółka Nant de Drance S.A.
W latach 2012–2014 zaporę podwyższono o 21,5 m, co pozwoliło przeszło dwukrotnie zwiększyć roboczą pojemność zbiornika zaporowego. Ze względu na planowaną zmianę geometrii zapory jej górna część została najpierw obniżona przez rozebranie 10 metrów muru po stronie górnej wody i 20 metrów po stronie dolnej, a następnie wybudowana na nowo w taki sposób, że zapora uzyskała parametry konstrukcji łukowej o podwójnej krzywiźnie.