Doświadczenia wyniesione z tego konfliktu wykazały niemieckiemu dowództwu, jak ważną rolę spełniają konie w szybkim transporcie żołnierzy i zaopatrzenia.
Zgodnie z postanowieniami traktatu wersalskiego podpisanego w czerwcu 1919 roku, Reichswehra miała 21 pułków piechoty, 7 pułków artylerii i 18 pułków kawalerii, przy czym pułki kawalerii utworzyły trzy dywizje kawalerii. Od października 1934 roku kilka pułków kawalerii trafiło do zmotoryzowanych oddziałów bojowych. Zreorganizowano je w pułki kawalerii (zmotoryzowane), a później w pułki strzelców, pułki pancerne i bataliony motocyklowe. Od lipca 1936 z pozostałych pułków kawalerii formowano nowe pułki. Były to nie tylko szwadrony kawalerii, ale także szwadrony rowerowe, pododdziały zmotoryzowane i jednostki rozpoznawcze o znacznie zwiększonej sile ognia. W 1939 w każdym okręgu wojskowym (poza okręgiem XVIII w Salzburgu) powstał pułk kawalerii.