W przypadku peptydów występują głównie 2-centrowe wiązania wodorowe.
Metody syntezy Aby uzyskać N,N′-dipodstawione alifatyczne oligomoczniki, używa się aktywowanych bloków budulcowych, których struktura opiera się na pochodnej etylenodiaminy. Tak samo jak w przypadku peptydów, syntezę oligomoczników można prowadzić w roztworze lub na podłożu stałym. Wykorzystuje się izocyjaniany lub karbaminiany p-nitrofenylowe lub sukcynoimidowe.
Pierwsza metoda syntezy oligomoczników została zaproponowana w 1995 roku. Wykorzystano w niej pochodne izocyjanianowe. W pierwszym etapie redukcji ulegały aminokwasy i powstawały odpowiednie aminoalkohole. Następnie grupę hydroksylową przekształcano w grupę aminową z zabezpieczeniem ftaloilowym w reakcji Mitsunobu, gdzie rolę nukleofila pełnił ftalimid. Usunięcie grupy zabezpieczającej Boc pozwalało na uzyskanie pożądanej monozabezpieczonej diaminy. Traktowano ją trifosgenem, w wyniku czego powstawała pochodna izocyjanianowa, na którą działano 1-aminobutanem. Ta ścieżka syntetyczna pozwalała na otrzymanie założonej pochodnej mocznika.