mohyle, u której podnóża widoczne były postaci występujące w twórczości Szewczenki.
Podczas wielokrotnie wznawianych obrad Komitet nie zatwierdził jednak decyzji i ogłosił zwycięzcą włoskiego mistrza Antonio Sciortino. Projekt został ostro skrytykowany. Dyrektor Muzeum Miejskiego Mykoła Biliasziwski oraz architekt i artysta Wasyl Kryczewski napisali w liście do przewodniczącego Wspólnego Komitetu:
„Ponieważ decyzja Komitetu z dnia 3 lutego 1914 r. o postawieniu pomnika projektu pana Sciortino, który naszym zdaniem nie ma waloru artystycznego, jest zniewagą i obrazą pamięci poety-artysty, nie chcemy brać udziału w takim haniebnym wydarzeniu i prosimy, abyście nie uważali nas już za członków Komitetu”https://day.kyiv.ua/ru/article/istoriya-i-ya/monument-duhovnogo-bessmertiya.
Projekt Włocha nie został zatwierdzony przez Akademię Sztuk Pięknych w Petersburgu. Rzeźbiarzowi zlecono jednak wykonanie wszystkich detali pomnika z ciemnego brązu, a cokół - z szarego granitu apenińskiego. W ciągu półtora roku pomnik miał być ukończony w Rzymie i przeniesiony do Kijowa. Wybuchła jednak wojna, Ukraińcy ponownie zaczęli odczuwać represje, Wspólny Komitet przestał istnieć, a budowa pomnika nie mogła już być dyskutowana. mały|Popiersie Tarasa Szewczenki, ustawione przez bolszewików w 1919 r.W 1914 r.