września 1939.
Według stanu z 1935 na jego czele stał Komendant Centrum, któremu podlegali: Dyrektor Nauk – przełożony wykładowców, laboratoriów, pracowni i plutonu obsługi, Kwatermistrz – przełożony kompanii obsługi i plutonu gospodarczego, Kierownik Kursów Oficerskich, Komendant Szkoły Podchorążych Łączności wraz z pododdziałami kandydatów na oficerów służby stałej i oficerów rezerwy, Dowódca Batalionu Podoficerów Łączności.
Centrum – według etatu z 1931 – miało na stanie: 62 oficerów, 153 podoficerów, 569 szeregowych, 35 pracowników cywilnych wojska oraz 525 słuchaczy (razem 1344 osoby). W skali w CWŁ szkolono średnio ok. 1 tys. słuchaczy.
W skład Centrum wchodziły Szkoła Podchorążych Łączności i Szkoła Podchorążych Rezerwy Wojsk Łączności. Pierwszym komendantem Szkoły Podchorążych Łączności od 27 sierpnia 1935 był mjr Jerzy Uszycki, a od kwietnia 1936 – ppłk Wojciech Szafran, który sprawował tę funkcję do końca istnienia Szkoły i CWŁącz.
W późniejszym okresie w skład Centrum wszedł 1 Batalion Telegraficzny z Zegrza Południowego, a w maju 1935 została do niego przeniesiona klasa łączności ze Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie.