W 1940 udał się do Włoch, skąd miał udać się na misje, jednak władze zakonne skierowały go do pracy pedagogicznej. W roku szkolnym 1940/1941 wykładał fizykę i chemię w szkole salezjańskiej w Lanuvio, a następnie w Rzymie. W 1944 zgłosił się do duszpasterstwa polowego na tzw. kapelana czasu wojny i skierowany do Alessano, gdzie prowadził kursy dla żołnierzy i młodszych oficerów. Po likwidacji polskiej bazy w sierpniu 1946 znalazł się w Wielkiej Brytanii, w związku z zapowiadaną demobilizacją 2 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w lutym 1947 wrócił do Polski. Od 1947 pracował w Twardogórze w gimnazjum i Małym Seminarium Duchownym jako nauczyciel i dyrektor, równocześnie od 1948 był dziekanem, proboszczem i dyrektorem salezjańskiego. Ponieważ nie uznał legalności wyboru wikariusza kapitulnego Kazimierza Langosza został 31 lipca 1953 usunięty z archidiecezji wrocławskiej i skierowany kościoła filialnego w Przyłękowie. Jesienią 1956 został przywrócony do pracy duszpasterskiej, od 1957 do 1960 był dyrektorem domu formacyjnego w Oświęcimiu. W 1960 Stolica Apostolska mianowała Andrzeja Świdę wizytatorem dwóch polskich eremów kamedulskich. W latach 1960–1965 był mistrzem nowicjatu w Kopcu, następne pięć lat jako inspektor kierował Inspektorią św. Stanisława Kostki w Łodzi.