Na płaskiej platformie szczytowej Sokolicy archeolodzy odkryli pozostałości grodu, który prawdopodobnie istniał od VIII wieku i był jednym z najsilniej umocnionych grodów Wiślan. Dostępny był tylko od wschodniej strony. Aby najeźdźcom uniemożliwić zdobycie grodu, wykonano głęboką, suchą fosę, a po obydwu jej stronach wały ziemne. Różnica wysokości między dnem fosy i szczytem wewnętrznego wału wynosiła około 20 m, a długość wałów około 100 m. Fosa i pozostałości wałów są widoczne do dzisiaj. Wał zewnętrzny stanowił pierwszą linię obrony. Wyższy wał wewnętrzny mógł być dodatkowo wzmocniony ostrokołem lub płotem.
Po raz pierwszy grodzisko badali w 1909 r. archeolodzy Leon Kozłowski (późniejszy premier Polski) i Stanisław Jan Czarnowski. Znaleźli kawałki ceramiki, wyroby z krzemienia i z żelaza oraz kości ówczesnych zwierząt domowych. Znaleziono także przedmioty metalowe i ceramiczne wytworzone przez ludzi kultury łużyckiej z przełomu pierwszego i drugiego tysiąclecia przed naszą erą. Gród użytkowany był do czasów Władysława Łokietka. Tak długi okres użytkowania grodu świadczy o wybitnych walorach obronnych tego miejsca.
Na szczyt Sokolicy najłatwiej można dojść polną drogą od cmentarza w Będkowicach.
Niewielki gród istniał również na znajdującej się w niewielkiej odległości na południe od Sokolicy skale Wysoka.
Przypisy
Kategoria:Będkowice (województwo małopolskie) Kategoria:Grodziska w województwie małopolskim