Był, podobnie jak brat Piotr, współpracownikiem ambasadora Francji Montiego; we wrześniu 1733 odbył misję dyplomatyczną do Frankfurtu nad Odrą, gdzie spotkał się z królem Stanisławem Leszczyńskim (przybyli później razem do kraju). Riaucour doradzał m.in. biskupowi Andrzejowi Stanisławowi Załuskiemu (kanclerzowi wielkiemu koronnemu), blisko współpracował z chorążym litewskim Hieronimem Florianem Radziwiłłem. Dzięki protekcji biskupa łuckiego Franciszka Kobielskiego otrzymał godność oficjała brzeskiego litewskiego (około 1746).
Od 1749 łączył probostwo w Białej (przy dworze Hieronima Radziwiłła) z godnością biskupa pomocniczego łuckiego; sakry (ze stolicą tytularną Ptolemais) udzielił mu 1 czerwca 1749 w kościele św. Krzyża w Warszawie biskup płocki Antoni Sebastian Dembowski. Riaucour był także kanonikiem łuckim; z kanonii gnieźnieńskiej zrezygnował w 1772 na rzecz swojego koadiutora Ludwika Mathy'ego. Był ponadto protektorem Akademii Bialskiej. Odbudował własnym kosztem kościół w Waliszewie w powiecie gnieźnieńskim.
W 1764 otrzymał indygenat (wspólnie z bratem) na sejmie koronacyjnym Stanisława Augusta Poniatowskiego. W kadencji 1766/1767 przewodniczył Trybunałowi Koronnemu.