Używana początkowo jako niewielki statek do połowówEncyklopedia wojskowa, dz. cyt., t. 1, s. 441., koga zasadniczo wywodziła się z nefu«Koga» w Encyclopaedia Beliana ., a z czasem przekształcona została w nieco większy i zwrotniejszy od niej holk, w którym na ostatnim maszcie zastosowano ożaglowanie łacińskie. W odleglejszej perspektywie historycznej sugerowano pochodzenie kogi od statków celtyckich z okresu przedrzymskiego bądź wczesnośredniowiecznego, których tradycje budowy zachowały się na atlantyckim wybrzeżu FrancjiDavid Nicolle: Siły Hanzy od XIII do XV w. Oświęcim: Wydawnictwo Napoleon V/Osprey, 2017, s. 20..
Konstrukcja i wygląd thumb|250px|Model hanzeatyckiej kogi handlowej z Bremy z ok. 1380 roku Wczesne kogi miały ster boczny w postaci wiosła sterowego umieszczanego na prawej burcie przy rufie, lecz wkrótce zastąpiono je poruszanym przy pomocy rumpla sterem zawiasowym zawieszanym na długiej tylnicy i wysokiej rufie. Cechą wyróżniającą sylwetkę tego żaglowca były wysokie kasztele z blankami umieszczone na dziobie i rufie. Tam też umieszczone było uzbrojenie żaglowca. Pod kasztelami znajdowały się pomieszczenia mieszkalne załogi i kupców, reszta okrętu była pokryta pokładem.