W 1817 roku jako pierwsza kobieta w Niemczech uzyskała stypendium na naukę w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium (1817–1818). Dzięki kolejnemu stypendium wyjechała do Włoch, gdzie przebywała w latach 1818–1823, ucząc się m.in. poprzez kopiowanie prac Rafaela, których sprzedaż stała się dla niej ważnym źródłem dochodu. W Rzymie poruszała się w kręgu nazareńczyków, z którymi łączyło ją zamiłowanie do sztuki quattrocenta. W ostatnim roku pobytu we Włoszech stała się towarzyszką i wsparciem malarki Marie Ellenrieder.
W 1823 roku osiadła w Weimarze, gdzie została nauczycielką rysunku dla księżniczek Karoliny i Luizy, córek księcia Karola Augusta, a rok później objęła także stanowisko kuratora książęcej kolekcji malarstwa. Jednocześnie wykonywała zlecenia portretowe i zajmowała się malarstwem historycznym. Choć odnajdywała się w twórczości w duchu nazareńczyków, ze względu na upodobania swego patrona i przyjaciela Goethego malowała także przyjmując stylistykę neoklasycyzmu. Od lat 30. XIX w. tworzyła obrazy o tematyce religijnej. W 1837 roku awansowała na pozycję malarza nadwornego księcia Karola Fryderyka.