Od maja 1983 do kwietnia 1987 pełniła funkcję ministra spraw społecznych i zdrowia w czwartym rządzie Kaleviego Sorsy. W 1990 bez powodzenia ubiegała się o przywództwo w Partii Centrum, pokonał ją wówczas Esko Aho. Od kwietnia 1991 do kwietnia 1992 w jego gabinecie ponownie była ministrem spraw społecznych i zdrowia. Podała się do dymisji, krytykując przeprowadzane cięcia wydatków socjalnych. W 1994 była niezależną kandydatką w wyborach prezydenckich, uzyskując 2,6% głosów w pierwszej turze i zajmując 8. miejsce wśród 11 kandydatów.
W 1995 podjęła pracę w Mannerheimin Lastensuojeluliitto, organizacji pozarządowej działającej na rzecz dzieci. Została jej dyrektorem programowym, a w 1998 objęła stanowisko sekretarza generalnego tej organizacji. Zwolniono ją z tej funkcji w 2007 po tym, jak wcześniej sąd odwoławczy ukarał ją grzywną za uderzenie pracownicy MLL. Również w 2007 powołana na sekretarza generalnego YTY, zrzeszenia organizacji działających w sektorze usług społecznych i zdrowotnych. W latach 2009–2012 związana z helsińskim samorządem jako zastępczyni członka rady miejskiej. Od 2010 do 2011 była sekretarzem stanu w resorcie spraw społecznych i zdrowia. W latach 2012–2013 zajmowała stanowisko dyrektora SOSTE, organizacji parasolowej powołanej m.in. na bazie YTY. Przeszła następnie na emeryturę.