baterię Zabajkalskiego Dywizjonu Artylerii, 17 kwietnia 1898 roku został przydzielony ze swoją baterią do Zabajkalskiego Dywizjonu Artylerii z kwaterą w Nerczyńsku w obwodzie zabajkalskim.
Uważał edukację ludu za bardzo ważną i pomimo stałego stacjonowania daleko od ojcowizny publikował szereg poświęconych jej artykułów w czasopismach. Jego teksty, które odzwierciedlały poglądy na sprawy społeczne Mehmandarowa, takie jak Powody zacofania muzułmanów, Podstawowe lekcje recytacji, Przeciwko muzułmańskiemu konserwatyzmowi, Szyickie błędne przekonania religijne, O samotorturach muzułmanów itp. były publikowane na łamach gazety „Nowoje Obozrienije” wydawanej w Tyflisie.
Uczestniczył w wojnie rosyjsko-japońskiej, w czasie której był dowódcą 7 Wschodnio-Syberyjskiego Strzeleckiego Dywizjonu Artyleryjskiego. 22 października 1904 na polu bitwy awansowany do stopnia generała majora. Bohater wielomiesięcznej obrony bazy morskiej Port Artur, po której przez prawie rok znajdował się w japońskiej niewoli w mieście Nagoja. 13 grudnia 1905 roku został mianowany dowódcą 75 Brygady Artylerii, przemianowanej następnie na 7 Wschodnio-Syberyjską Strzelecką Brygadę Artyleryjską. Od lipca 1906 do lipca 1907 roku był dowódcą 7 Wschodnio-Syberyjskiej Dywizji Piechoty, a także szefem artylerii 3 Syberyjskiego Korpusu Armijnego.