409-410..
W 1919 roku Rilke opuszcza na zawsze Niemcy i wyjeżdża do Szwajcarii, gdzie w lipcu 1921 roku wprowadza się do Château de Muzot, trzynastowiecznej wieży zamkowej niedaleko Sierre. Poeta pogrąża się w pracy nad przekładami utworów Paula ValéryDonald Prater Dźwięczące szkło. Rainer Maria Rilke. Biografia, Warszawa 2004, s. 394..
Poruszony wiadomością o przedwczesnej śmierci córki swoich przyjaciół, Wery Ouckama Knoop, Rilke napisał w przypływie natchnienia Sonety do Orfeusza, które zadedykował Werze jako epitafium. W trakcie pracy nad sonetami poeta powrócił do pozostającego we fragmentach cyklu elegijnego. Między 2 a 23 lutego 1922 roku Rilke doprowadził do końca dzieło Elegii, a także napisał 55 utworów wchodzących w skład obu części Sonetów do Orfeusza.
Rilke uważał oba zbiory za „owoc tych samych narodzin”Rilke do Witolda Hulewicza (13 XI 1925) w: Rainer Maria Rilke Briefe aus Muzot: 1921 bis 1926 (Insel Verlag, Leipzig 1935), 333–335.. Do Baladine Klossowskiej napisał: „To, co mi ciążyło i co mnie najbardziej trwożyło, dokonało się, i to wspaniale, jak sądzę”Rilke do Baladine Klossowskiej (9 II 1922), cyt. za: Donald Prater Dźwięczące szkło. Rainer Maria Rilke. Biografia, Warszawa 2004, s. 399., a w liście do Lou Andreas-Salomé wyznał: „Teraz odnalazłem się na nowo.