Praszkier był członkiem komisji przygotowującej, na zlecenie Niemców, list osób przeznaczonych do deportacji z getta do obozów zagłady. W ten sposób wspierał członków organizacji syjonistycznych działających w getcie, usuwając ich z list osób wskazanych do deportacji. W sierpniu 1944 większość mieszkańców getta została deportowana do Auschwitz, z wyjątkiem grupy ponad 600 osób, pracujących w fabryce, w tym Barucha Praszkiera oraz jego syna. W październiku 1944 wysłano ich do Niemiec, gdzie miała zostać utworzona fabryka na bazie sprzętu i robotników z getta, lecz ta nie została w porę ukończona. Praszkier został uwolniony wraz z synem w kwietniu 1945 przez Armię Czerwoną i obaj przeżyli Holokaust.
Wiosną 1946 był sądzony przez Ichud za swoje działania w ramach Judenratu. Został ostatecznie uniewinniony od zarzutu kolaboracji, ponadto uznano jego zasługi dla mieszkańców getta.
Praszkier wyemigrował do Izraela w 1949. W latach 70. XX w. skutecznie zaangażował się w sprowadzenie szczątków Chaima Natana Widawskiego do Izraela.